NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH.
NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE.
Młody panicz Hui-seong?
- Wiele lat minęło. - Panicz wrócił!
Nareszcie!
Proszę wejść. Zapraszam, paniczu.
ODCINEK 5
To jest pani Ae-sin.
Narzeczona panicza.
Tak myślałem. Właśnie dlatego żałowałem,
że nie przyjechałem wcześniej.
Czy chociaż zajęliście się...
ciałami moich rodziców?
Co?
Pochowaliście ich?
Pozbyliśmy się ich. To byli służący.
- Tak się wtedy robiło... - I tak powinniście byli ich pochować.
Każdy przyzwoity człowiek
by tak postąpił.
Może to i byli twoi rodzice,
ale dla nas byli zwykłymi sługami.
Powtórz to.
Oszalałeś?
On mierzy do ciebie z broni!
Jest tam kto?
Nikogo tu nie ma.
On pyta, gdzie są ciała.
A gdzie mają być?
Zawsze wrzucaliśmy je...
Gdy umierał ktoś ze służby,
zabieraliśmy go do...
Innymi słowy...
Razem...
Wszyscy są pochowani razem.
Miło mi cię poznać.
Jestem twoim narzeczonym.
Kim Hui-seong.
Nie podobają ci się
kwiaty?
Jeśli nie chodzi o nie, to problem musi być we mnie.
Nie podobam ci się?
„Chłopiec odpowie
za grzechy rodziców”.
Pamiętasz to?
Lepiej się dowiedz, gdzie są ciała.
Bo jeśli nie,
zrobię wszystko, co w mojej mocy,
żeby zniszczyć twoją rodzinę.
Jak twój ojciec zniszczył moją.
Właśnie tak będzie.
Wszystko, co powiecie albo zrobicie, może zostać wykorzystane przeciwko wam.
Zajmę się tym.
Przysięgam.
Znajdź ich
i zawiadom amerykańską placówkę.
Amerykańską placówkę?
Dlaczego?
Jestem kapitanem piechoty morskiej USA.
Eugene Choi.
Wy idioci!
Gdzie wyście byli przez cały czas? Kretyni!
Panie!
Przepraszam, że przybyłem tak późno.
Dziesięć lat.
Pojawiasz się bez zapowiedzi po dziesięciu latach.
Dziadek wyszedł odwiedzić grób rodzinny,
więc wróć kiedy indziej.
Czy kiedy wrócę,
będziesz się na mnie mniej złościć?
Nie złoszczę się.
Jestem tylko zaskoczona,
bo właśnie tak sobie ciebie wyobrażałam.
To znaczy jak?
Jako bladego i kruchego...
słabeusza.
„Bladego i kruchego słabeusza”?
Ja ciebie wyobrażałem sobie inaczej.
Jesteś...
jak kwiat.
Chciał pan wiedzieć o wszystkim na temat
pani Ae-sin lub jej dziadka.
Podobno zapłaci pan za każdą informację, bez względu na jej wagę.
Chodzi o Ae-sin czy jej dziadka?
O panią Ae-sin.
To nic ważnego...
Ja o tym zdecyduję.
Oczywiście.
Dzisiaj...
narzeczony panienki wrócił z Japonii.
Czy to jest coś warte?
Czy raczej nie?
Dwadzieścia hwanów?
Można za to kupić cztery świnie.
Czy to naprawdę dla mnie, panie?
Płacę ci tak hojnie, ponieważ chcę, żebyś wrócił.
Oczywiście, panie. Na mnie można liczyć.
Dziękuję.
Dziękuję, panie.
Kiedy przyjechałeś do Joseon?
A kim ty jesteś, że mnie pytasz? Co cię obchodzi, kiedy...
Draniu!
Czemu te wszystkie szumowiny przyjeżdżają do Joseon?
Powinny zostać w cholernej Japonii!
My się nim zajmiemy, panie.
Ten zasraniec działa mi na nerwy. To był on.
Nie kłamię.
Słyszałeś o drugiej zasadzie
wprowadzonej przez japońską placówkę,
po tym jak ją założono w Joseon?
„Nie przynoś cesarstwu wstydu, paradując nago”.
Wybacz. Proszę, oszczędź mnie!
Jeśli chcesz tu prowadzić biznes,
odziej się.
Ostatnio mam tu same zmartwienia.
Przez takie niehonorowe szczury jak ty,
które przybywają do Joseon po łatwy zarobek,
nasza dzielnica się nie rozwija.
Przez ciebie tracimy pieniądze. Zgodzisz się?
- Bierzcie go. - Tak jest!
Panie, przepraszam!
Błagam!
Wybacz mi!
Ostrożnie.
Tyle dni na to czekałem.
Podaj mi go.
To wazon z wzorem w kwiaty.
Lubię kwiaty.
Muszę przyznać, ten wzór i kształt wazonu
są olśniewające.
Wielu oferowało mi złoto i jadeity
w zamian za ten wazon,
ale przybyłem z nim prosto do ciebie, mój panie.
Oczywiście.
Dobrze zrobiłeś.
Słyszałem, że nawet nędzny tłumacz
może wkraść się w łaski Japonii za pomocą porcelany.
Więc czemu ja miałbym tego nie zrobić?
Tak długo, jak będziesz ją produkował, cokolwiek by to nie było,
jestem gotowy wydać fortunę.
Więc wróć.
Dziękuję.
Jestem wdzięczny za ten dowód uznania, mój panie.
Przestań się trząść, głupcze.
Mężczyzna powinien być odważny i śmiały.
Ale ja tylko naśladowałem twoje prace.
Jak mogłeś coś takiego sprzedać?
To bez znaczenia, kto go zrobił.
Liczy się tylko to, że według klienta jest piękny.
Widzisz? Mówiłem ci, że masz talent.
Jeśli będziemy robić tak dalej, a ty nic nikomu nie piśniesz,
zarobimy mnóstwo złota.
- Ale mistrzu! - Przestań już!
Chodźmy zjeść baeksuk.
Jestem wioślarzem pani Ae-sin.
Zemściłeś się?
Ciągle pytał, to mu powiedziałem.
Czy ty...
zabiłeś go?
A mogę?
No to nie mam się o co martwić.
Rozumiem, że okazałeś mu miłosierdzie.
Jeszcze nie wiem, co mu okazałem.
Poza tym...
sporo osób tutaj
lubi paplać o moich planach.
Jeszcze jedna osoba o pana pytała.
Dobrze pan się miewa?
A tak wyglądam?
- Słucham? - Wciąż się tutaj kręcisz,
więc mnie widziałeś.
Dobrze wyglądam?
- Ja... - Czemu się tu włóczysz?
Chciałbym się odwdzięczyć za pańską dobroć.
Zrobię dla pana wszystko.
Zrobię, co pan każe.
Chłopcze, mam pełne ręce roboty.
Powiedział pan, że ma dość własnych problemów.
Będę panu służył, zrobię wszystko, co pan każe.
Czyli tak się czuł.
Słucham?
To musiało być kłopotliwe...
i niezręczne.
Odejdź.
I nigdy nie wracaj.
Strzał w dziesiątkę!
Ma pani wybitne zdolności strzeleckie.
Jesteś zbyt miła. To dlatego, że nie ma wiatru.
Moja szwagierka bez wątpienia jest piękna i utalentowana.
Szkoda, że nie urodziła syna, żeby przedłużyć ród.
O nic innego nie prosiłam.
Co? Czuły temat?
Wygląda na to, że dzisiaj to mnie obrałaś za cel.
Mówię tak, bo przez to wybuchają konflikty na corocznych spotkaniach rodzinnych.
Minęły lata od śmierci Sang-wana.
Utrata dziecka jest straszna,
ale musisz żyć dalej
i przedłużyć nasz ród, choćby przez adopcję syna.
Czemu nie rozumiesz, że tak trzeba?
Inaczej to twoi zięciowie
skończą z całym rodzinnym majątkiem.
Jeśli tego chce ojciec, to tak zrobię.
- Słuchaj... - Ojciec jest jeszcze zdrowy,
a Ae-sin może wyjść za mężczyznę, który zamieszka z nami.
Nawet gdybym wyprawiła uroczystość żałobną dla Sang-wana,
to wciąż nie twoja sprawa.
Adoptowany wnuk ojca, byłby moim synem,
a ja nie mam zamiaru adoptować kogoś z twojej rodziny.
- Jak ty... - Znów idealny strzał!
Posłuchaj mnie!
Ciekawe, czemu pani Yun z nami nie ma.
Nigdy nie przegapia takich wyjść.
Moi służący mówili mi,
że leży w łóżku.
Dlaczego? Przeziębiła się?
To pewnie przez poczucie winy.
Jak miałaby się mi pokazać,
kiedy Hui-seong nie wraca od dziesięciu lat?
Co się dzieje z tym światem?
Wszystko dlatego, że w tych nowych czasach nawet biedota
może zmienić klasę.
Jak ten niewolnik śmiał do mnie mierzyć z pistoletu?
Na niebiosa, co za katastrofa.
Czemu nie powiedziałeś mu tego wczoraj?
Przestań robić sceny
i odszukaj naszych starych służących.
Z tego, co widzę,
on zrobi wszystko, by dostać to, czego chce.
Powinnaś leżeć. Po co wstajesz?
Wysłać telegram.
Kolejny telegram? Do kogo?
Do Hui-seonga!
Powiem mu, żeby na razie trzymał się z daleka od Joseon.
A co, jeśli będzie w Joseon
i zobaczy, jak ten mężczyzna nas upokarza, tak jak wczoraj?
Mowy nie ma. Lepiej idź.
Dam lekcję temu smarkaczowi, kiedy już wróci do domu.
Właśnie ci powiedziałam, że nie powinien.
Czy ktoś mnie obgaduje?
Albo to moi rodzice,
albo narzeczona.
Tak czy inaczej, zasłużyłem sobie.
Narzeczona? Pasuję.
Narzeczona? Ja też pasuję.
Czemu nagle mówicie po japońsku?
A ja wchodzę za wszystko.
Szybko, pokażcie karty.
Przy okazji, czemu dziś nagle macie na sobie zachodnie suknie?
Mówisz tak, jakbyśmy nigdy ich nie nosiły.
Ja powiem.
Widzę, jak powoli przyswajasz zachodnią kulturę,
i zaczynam się martwić.
Mnie bardziej martwi, że taka prosta kobieta jak ty
musiała pożyczyć tę suknię.
Nawet nie pasuje.
W hazardzie status społeczny nie ma znaczenia,
więc czemu odzywasz się do mnie, jakbym była od ciebie gorsza?
Stul dziób, pospolita zdziro. Jak śmiesz...
Jak chcesz, mogę ci pokazać różnicę pomiędzy arystokracją a pospólstwem
na zewnątrz.
W każdym razie,
co teraz zrobisz?
Jeśli się boisz, lepiej spasuj.
Będę...
- sprawdzał. - O rety.
A niech mnie.
Obawiam się, że trafił mi się ten śliczny jelonek.
I to do pary
Nie tak szybko.
Rety.
O rety.
Obawiam się,
że zaraz się od ciebie nasłucham.
To ja mam najlepszą rękę.
A teraz...
Dziękuję bardzo.
- Ile straciłaś? - Dużo.
Widzę.
- Moje pieniądze... - Proszę.
A ty ile straciłaś? Proszę.
Dobrze.
To dla ciebie.
Rety, aż mi się w głowie kręci.
A myślisz, że jak ja się czuję?
Czemu panienka jest tak przeciwna małżeństwu?
Jeśli jest takie cudowne,
to czemu nie wyszłaś ponownie za mąż?
Mam swoje wymagania, wie panienka?
W całym Joseon nie ma mężczyzny, który byłby dla mnie dość przystojny.
Ale z tego, co widzę, panicz Hui-seong jest bardzo przystojny.
Nawet przyniósł narzeczonej kwiaty.
W czym problem?
Właśnie w tych kwiatach.
Co z niego za mężczyzna, jeśli w rękach nosi tylko kwiaty?
Odwiedzał narzeczoną. Miał przynieść pistolet?
Albo trzymać miecz?
Czemu bierzesz stronę obcego?
Powinnam wziąć jego stronę, żeby mógł często tu bywać.
Dobrze?
Ja ciebie wyobrażałem sobie inaczej.
Jesteś...
jak kwiat.
I właśnie dlatego...
chcę zerwać zaręczyny.
W następnym życiu chciałabym być takim kwiatkiem.
A ja?
A ty,
żebyś mieszkał w takim domu.
Kwitłabym w ogrodzie.
Narzeczony panienki wrócił z Japonii.
Następny.
Panie, zrobisz sobie krzywdę.
I chłopakom też.
Na dzisiaj wystarczy.
Tak jest.
Rozejść się.
- Tak jest. - Tak jest.
Buty ze słomy.
- Ale piękna pogoda. - Racja.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Buty ze słomy. Proszę spojrzeć.
Są zdrowe, proszę dużo kupić.
PIĘKNO
To chyba wasze.
Wprost ociekacie pięknem.
Wciąż wyglądasz pięknie...
Czemu mi się przyglądasz?
Wyglądasz bardzo znajomo.
Ty ostatni idioto!
- Mamo. - Ty!
Nigdy nie przyjeżdżasz, gdy o to proszę.
Przed chwilą wysłałam do ciebie telegram.
Ty żałosna imitacjo syna.
Smarkacz!
Mamo, ja też za tobą tęskniłem.
Cieszę się, że dobrze się miewasz.
Skoro miałeś przyjechać, to czemu nie wysłałeś telegramu?
Jesteś okropny.
Spróbuj, mamo. Ten zagraniczny napar to kawa...
Wiem.
Szkoda pieniędzy.
Kiedy wróciłeś do Hanseong?
Czemu milczysz? Straciłeś język?
Niedawno.
I zatrzymałeś się tutaj, zamiast wrócić do domu?
Miałem zamiar wrócić dzisiaj.
Z jakiegoś powodu ojciec pojawia się
w moich snach, od kiedy byłem w Tokio.
Z całego serca błagał mnie, żebym wrócił...
Nie waż się!
Nie wracaj do domu. Zostań tutaj.
Nie pokazuj się razem z nami.
Czy coś się stało?
Nie musisz wiedzieć.
Zostań tutaj i siedź cicho.
Nie, wróć do Tokio. Tak będzie najlepiej.
Nie dla mnie. Nigdzie się nie wybieram.
Dokąd? Mam opuścić narzeczoną?
Powinienem się ożenić, żeby nasi rodzice odetchnęli z ulgą.
Nie wierzę, że urodziłam tak oddanego syna.
Nie powiesz ojcu, że wróciłem?
W całym kraju nikt nie powinien się o tym dowiedzieć.
Nie pokazuj się publicznie
i nikomu nie mów, jak się nazywasz.
Używaj przezwiska z dzieciństwa.
- Hui-seong. - Hui-seong.
Dzień dobry.
Ty skończony idioto!
Chcesz zobaczyć mój pokój?
Mam to panu doliczyć do rachunku?
- Tak. Trzecie piętro, mamo. - Stop.
A list i palankin?
Wyślij go teraz.
Mamo, uważaj na schody.
Chodź za mną.
Hui-seong!
Panienko.
O co chodzi?
Chyba powinna panienka wyjść.
Witam panią.
Jestem Gui-dan i pracuję w hotelu Glory.
Nasz gość z pokoju 303 wysłał po panią
palankin razem z tym listem.
Pogoda jest dziś taka jasna.
Jest jak kwiat, zupełnie jak ty.
Co się stało?
Wsiądź do kwietnego palankinu i przyjedź do mnie.
Nie umiesz nic napisać bez używania słowa „kwiat”?
Uwielbiam piękne, ale bezużyteczne rzeczy.
Cieszę się, że przyjechałaś.
Czemu chciałeś się spotkać tutaj?
Ludzie w Tokio...
Nie jesteśmy w Tokio.
Tylko w Hanseong.
Albo znowu zrobiłem coś źle, albo po prostu nie lubisz mnie dla zasady.
Nie wiem, czy cię lubię, bo widzę cię drugi raz.
A gdyby tych razy było więcej?
- A możemy się nie spotykać? - Jest inny sposób?
Chcę tylko anulować małżeństwo.
Nie rób tego. Za bardzo cię lubię.
Teraz?
Na początku...
czekałam.
Po pięciu latach
zaczęłam słyszeć plotki.
Dziadek zaczął się martwić.
Ciotka cię przeklęła.
A ty?
Byłam rozczarowana.
To prawda, że nigdy się nie spotkaliśmy,
ale umową z moją rodziną to umowa ze mną.
Jeśli mężczyzna nie może dotrzymać słowa kobiecie,
to co mógłby ochronić?
Zapomniałam o tobie.
I tak samo myślałam,
że ty zapomniałeś o mnie.
Czyli jednak...
o mnie myślałaś?
Mówię, że powinniśmy o sobie zapomnieć.
Chyba ci już mówiłem.
Nie chcę.
Nikomu nie powiem, że złamałeś słowo.
A co powiesz na to?
Po prostu...
przełóżmy ślub.
Ludzie i tak mają mnie za drania,
więc będę twoją tarczą.
Mówisz poważnie?
Tak.
W zamian chcę twojej przyjaźni.
Witam pana.
Podać panu klucz?
Muszę iść. Wzywała mnie amerykańska placówka.
Niby po co?
Smacznej kawy.
Podobno znowu chciał pan ze mną rozmawiać.
Pójdę. Proszę prowadzić.
Zachowywali się bardzo dziwnie.
Obydwoje.
Ile jeszcze mamy iść?
W lewo.
Mówiła pani, że żaden mężczyzna w Hanseong jej nie zatrzyma,
a z nim wypiła pani kawę.
Musicie być blisko.
To pani towarzysz?
Przyjaciel.
Przyjaźni się pani z mężczyznami?
Rozważam to.
Z tym mężczyzną...
mogę się tylko przyjaźnić, nic więcej.
Znam tę literę.
Widzi pan, chodzę do szkoły.
Nie pytałem o to.
„E”.
A następna...
W pańskim imieniu są litery z końca alfabetu.
Doszłam tylko do F.
Ale potrafię powiedzieć kilka rzeczy po angielsku.
Podsłuchałam, czego uczyli na zaawansowanym kursie.
Będzie długie, więc proszę słuchać uważnie.
Skąd pochodzisz?
- Skąd pochodzisz? - Skąd pochodzisz?
Skąd pochodzisz?
Czemu wszyscy chcą to wiedzieć?
Skoro skończyła się pani mną bawić, mogę odejść?
Przepraszam.
Jeśli przeprasza pani tak szczerze,
to chyba naprawdę się mną pani bawiła.
Uznajmy, że odwdzięczył się pan
- za rejs łódką. - Kto tak mówi?
Nie chcę się jeszcze odwdzięczać.
Teraz to pani będzie mi coś winna.
Gdzie dokumenty?
Jeśli chce pan wiedzieć, to robię wszystko, żeby je znaleźć,
ale czy one naprawdę istnieją?
Jeśli nie, to nic nie zdziałam.
Skoro Logan zażądał więcej pieniędzy,
to na pewno istnieją.
On nigdy nie kłamie w sprawach związanych z pieniędzmi.
Martwi nic nie zdradzą, a wdowa nic nie robi.
W tym momencie możemy tylko czekać, aż się pojawią.
Skoro są takie cenne,
osoba, która je teraz ma, będzie szukać kupca.
- Uwaga na gardło. - Przepraszam pana.
Rinoie przyjeżdża jutro do Joseon.
Niczego mu nie mów.
I nie spiskujcie tylko dlatego, że obaj jesteście z Joseon.
Rani mnie pan, mówiąc takie rzeczy.
To mogło trwać dość krótko,
ale kiedyś byłem Japończykiem.
Witamy pana.
Jak minęła podróż?
Joseon w końcu wróci na właściwe tory.
Jesteś tu.
Czemu Hayashi nie przyszedł?
W niedziele odpoczywa.
Rząd też nikogo nie wysłał.
Zakładam, że oni też odpoczywają.
To zaszczyt, że pozwoliłeś mi się powitać, panie.
Czego szuka Hayashi?
Choroba morska panu nie dokuczała? Powinien pan chwilę odetchnąć.
Naprawdę mówimy o zaświadczeniu, według którego król
ma fundusz na własne rozrywki w chińskim banku?
Mam dać panu znać, gdy je odnajdę?
Tęskniłem za domem.
Od dzisiaj znów jestem Koreańczykiem, mój panie.
Lepiej ci chyba idzie używanie głowy niż miecza.
To kłamstwo, że jesteś świetnym szermierzem.
Szermierz jest wart tyle, co jego miecz, panie.
Stacja jest w tamtą stronę.
Co?
Już mają tu kolej?
RYSOPIS
Pociągi kursują dwa razy dziennie, o 7 rano i o 13.
Pieniądze czynią cuda.
Na jałową ziemię Joseon przybyła cywilizacja.
Podobno w Hanseong jest nawet hotel.
To budynek w stylu zachodnim, więc interes tam kwitnie.
Chce się pan tam zatrzymać?
Czemu mam prosić o nocleg?
Skoro to taki dobry hotel, to go przejmę.
Broń się.
Już cię nie pokonam.
Co w ciebie dzisiaj wstąpiło?
Tyle osób na mnie czyha.
Dziękuję.
Muszę pani coś powiedzieć.
Myślałam o tym od kilku dni i...
Czy musisz mi o tym mówić teraz?
Najpierw się umyję.
Dobra robota.
Chodzi o pokój 304.
Powiem pani, gdy już...
Powiedz teraz. O co chodzi?
Słucham?
Chodzi o to,
że gość z pokoju 304
poprosił o sprzątanie.
Zajęłam się tym,
ale mam wrażenie, że ten cały bałagan był dziwny.
W jakim sensie?
Wszystko było rozrzucone,
ale to nie wyglądało na walkę.
Powiedziałabym, że to wyglądało, jakby ktoś czegoś szukał.
I gość z pokoju 304 nic o tym nie wspomniał?
- Nie. - A inne pokoje?
To tylko ten.
Więc jeśli gość stwierdzi, że coś zniknęło,
będę pewnie pierwszą podejrzaną.
Pomyślałam, że powinna pani wiedzieć...
Łoże, mężczyźni, miłość,
a teraz zawoalowana wrogość.
W moim hotelu jest wszystko, więc pewne niepotrzebne rzeczy również.
Słucham?
Lepiej nikomu o tym nie mów.
To zaszkodzi reputacji naszego hotelu
i zdenerwuje gości.
Rozumiesz?
Tak, proszę pani.
To nie mógł być Dong-mae.
Kto mógł szperać w pokoju cudzoziemca?
Kto to taki?
ZAJAZD
Mężczyzna, który stwierdził, że za zamachem stała
Armia Sprawiedliwych,
jest konsulem w amerykańskiej placówce.
Zatrzymał się w hotelu Glory, w pokoju 304.
Nie wiem czemu,
ale Stowarzyszenie Musin również go obserwuje.
Biorąc to wszystko pod uwagę, to prawdopodobne, że to on ma dokument.
Musimy najpierw przeszukać jego pokój.
Dowiedz się, kiedy zwykle jest pusty.
Tak jest.
Ale wygląda
- dość nietypowo. - „Nietypowo”?
Jest z Ameryki i oficjalnie jest Amerykaninem,
ale wygląda jak jeden z nas.
Znalazł go pan?
Nie.
Nie sądzę, by tu był.
Sprawdziliśmy wszędzie, chodźmy, zanim ktoś tu wejdzie.
Tak jest.
Nie ukradłem tego. Moja matka oddała za to życie.
Wszystko musi być tak, jak chcesz. Nie postarzałeś się.
Znamy się, panie?
Przestań bełkotać, tylko przeżyj
i jedź do Ameryki.
Ten zuchwały młody człowiek.
To musi być ten chłopiec.
Tak, on jest tym chłopcem.
Przeżył i dotarł do Ameryki.
O rety.
Nie martw się, mistrzu.
Te wystrzały to japońscy żołnierze.
Ćwiczą po drugiej stronie rzeki.
Czemu tak stoisz
z miną winowajcy, kiedy Japończycy ćwiczą?
Idź ugotować ryż. Ja zrobię zupę.
Dobrze, mistrzu!
Cel!
Pal!
W lewo zwrot. Naprzód!
Coś mi się przypomniało.
Ten drań z Joseon, który nas zaatakował,
tak naprawdę nie jest z Joseon.
To amerykański żołnierz, a nie ktoś stąd.
O czym ty mówisz?
Słyszałem, jak mówił w tutejszym języku.
Nie, przypomniałem sobie, gdzie go wcześniej widziałem.
Na dworcu, kiedy tu przyjechaliśmy.
Drań tam wtedy był
w amerykańskim mundurze.
To amerykański żołnierz. Zabiję tę szuję.
- Hej! Bierzcie broń i chodźcie za mną! - Co do diabła?
Oszalałeś? Nic nie powiedziałeś przełożonym.
Na co czekacie?
Nie słyszycie mnie?
Tsuda!
Naprawdę straciłeś rozum?
- Atakują nas! - Atakują nas!
Kto to?
Idą na nas?
Musimy to natychmiast zgłosić.
Alarm! Bierzcie broń i zbierzcie się!
Proszę pana!
Proszę pana.
Japończycy otoczyli placówkę.
Wpędziłem was w kłopoty.
Tak mi przykro.
To wszystko moja wina.
Pomógł mi pan tylko dlatego, że jestem za słaby.
Nie ty jesteś słaby, tylko Joseon.
Słucham?
Ameryka to silny naród. Nigdy nie przegra z Japonią.
Twój kraj cię nie ochroni,
ale mój kraj da mi bezpieczeństwo.
Co pan ma na myśli?
To brzmiało skomplikowanie, ale powiedziałem, żebyś nie płakał.
Próbuję nie płakać,
ale na zewnątrz jest tylu japońskich żołnierzy.
Nie martw się.
Ale boję się, że tym razem przegracie, proszę pana.
Dlatego płaczesz?
A co, jeśli zostanie pan ukarany przeze mnie?
Czyli już uznałeś, że przegram.
Przy okazji, jak się tutaj wślizgnąłeś?
Musiałem tylko przeskoczyć przez mur. To pestka.
Przez mur? Gdzie?
Więc to naprawdę Amerykanin.
I co teraz?
Najpierw ich zapytajmy.
Chyba chodzi im o ciebie.
Tylko o mnie?
To ty trzymałeś broń.
Zamknij się.
Ej, ty.
Tłumacz, co mówię.
Amerykański żołnierz zranił japońskiego żołnierza.
To prowokacja przeciwko Cesarstwu Japonii,
więc musimy znaleźć i ukarać napastnika.
Chcą ukarać amerykańskiego żołnierza,
który zranił ich żołnierza.
Ponieważ amerykański żołnierz
zranił japońskiego żołnierza,
chcą przeprowadzić śledztwo.
Mnie też zranili.
Prosto w serce.
Co ten drań mówi?
Co powiedzieli?
Po pierwsze...
Jeśli chodzi o to zranienie,
mówi, że boli go serce i przykro mu to słyszeć.
Przykro mu o tym słyszeć.
Co? Przeprasza?
Nieważne. Damy lekcję temu gościowi w środku,
więc niech się zamknie i idzie za nami.
Chcą,
żeby poszedł z nimi na przesłuchanie.
Chcą, żeby pan z nimi poszedł. Teraz.
Jeśli chcą zatrzymać amerykańskiego żołnierza,
to chętnie z nimi pójdę.
Od kiedy przybyliśmy do Joseon, wciąż dzieje się coś niezwykłego.
Co za fascynujący kraj.
Czemu ten gość tak się do mnie szczerzy?
Przetłumacz, co powiedział!
Niebiosa, czemu on się tak uśmiecha?
Czy to nie oczywiste? „Tylko spróbujcie”.
Uśmiecha się, bo sobie z niego kpi.
Oszalałeś?
Nie powiem mu tego.
To nie mój interes. Czemu się na mnie wyżywasz?
Masz jakiś problem?
Czego ode mnie chcesz? Chcesz się bić?
Patrzcie, jaki bezczelny. Ile masz lat, gówniarzu?
Tyle, ile trzeba! Co z tym zrobisz?
- Uderzyłeś mnie? - Tak.
Stoimy przed amerykańską placówką.
Proszę, uderz mnie znowu. Dalej!
Ty draniu.
Myślisz, że nie dam rady?
Chcesz pokazać, że to twój teren?
„Teren”?
A ci dwaj co?
Czemu się biją?
Mój tłumacz pobił tłumacza Japończyków.
Ja zajmę się pozostałą dwójką.
Sierżancie Tsuda.
Sierżancie Yamada.
Skąd wiesz, jak się nazywamy?
Amerykanie mają informacje o wszystkim i o wszystkich.
Zapamiętajcie,
co wam teraz powiem.
Nie wiem, czy macie tego świadomość,
ale właśnie
wypowiedzieliście wojnę Ameryce.
Mam rację?
Nawet nie musicie nas trafić.
Wystarczy jeden strzał w powietrze,
żeby wywołać wojnę.
Strzelisz pierwszy?
A może ja powinienem to zrobić?
Opuśćcie broń, idioci!
Tsuda, opamiętaj się. Wycofajmy się, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli.
W tej chwili wracamy do naszej placówki!
- Tak jest! - Tak jest!
Wymarsz!
Chyba się wycofują.
Wygrałeś.
„Przemawiajcie łagodnie,
miejcie pałki na podorędziu”.
Wszystko się uspokoi, gdy odnajdzie się ta strzelba.
Ostatnio jej nie szukałeś.
„To nie mój interes. Czemu się na mnie wyżywasz?”
I kto to mówi?
Nazwałeś mnie draniem i szarpnąłeś za kołnierz.
Bo się wczułem.
Brzmiało, jakbyś mówił poważnie, poczułem się dotknięty.
Nie bierz sobie tego do serca.
Tylko dzięki nam się nie powystrzelali.
I ja płacę za ten jajangmyeon.
Coś jeszcze mnie martwi.
Mogę zamówić pierożki?
Pewnie znowu poczujesz się dotknięty. Nie!
Czyli już nie potrzebujesz listy strzelców?
Mówiłeś, że jej potrzebujesz. Mam ją ze sobą.
Przepraszam, poprosimy talerz pierożków. Podwójną porcję.
Rusznikarz Jang przekazuje pozdrowienia.
U niego wszystko w porządku. Po staremu.
Przesyła pozdrowienia, bo uważa cię za przyjaciela.
Proszę pana, tak sobie myślę...
Co znowu?
O tej zaginionej strzelbie...
Ci, którzy znają się na broni
powinni wiedzieć, gdzie jest, niezależnie od tego, kto ją zabrał.
Zdobyłem listę osób, które zajmują się bronią.
Czyli rusznikarzy.
Imponuje mi, jak ciężko pracujesz.
Pochlebia mi pan. Pracuję ciężko, bo lubię swoją pracę.
Kto może o tym wiedzieć, proszę pana?
Rety, mam go po prostu zabić?
Słucham? Zabić kogo?
Czy na tej liście jest przypadkiem rusznikarz Jang?
Co?
Skąd pan wiedział?
Pan też go podejrzewał?
Jesteś.
No dobrze.
Czy to sierp?
Nie, motyka. Sierpy się nie sprzedają.
A motyki?
Ludzie muszą wykopywać korzenie kudzu, by przeżyć.
Co cię tu sprowadza?
Potrzebuję rąk byłego szkoleniowca
z odlewni broni.
Nie znam takiej strzelby.
Jest zza granicy. Amerykańska.
Jak położyłeś łapy na czymś tak cennym?
- Ukradłem. - Co?
Byłem zbyt ciekaw, by się oprzeć.
Podobno amerykańska broń jest dokładna.
Chcę ją rozmontować, żeby wszystko zbadać.
Ty później będziesz musiał ją złożyć.
Muszę ją oddać.
- Dasz radę? - Tak. Co?
Amerykański żołnierz pomógł dziewczynie z Joseon?
Tak, gołymi rękami. O tak.
Prawie zabił tych japońskich łobuzów.
To ten Amerykanin z ambasady, co wygląda jak jeden z nas.
Dlatego wszyscy na bazarze
chwalą Amerykę i mówią, że to wspaniały kraj.
Ludzie myślą, że Amerykanie chcą nam pomóc.
Żaden silny kraj nie pomoże Joseon.
Amerykanie nie są tu, by nam pomóc.
Rozumiem.
Racja, pewnie nie.
To dlaczego on pomógł tej dziewczynie?
Bo mógł.
Słucham?
Nie cieszy pani mój widok.
Co pana tu sprowadza?
Sprawdzam ludzi, którzy używają broni, bo zginęła nasza strzelba.
Strzelcy są pierwsi na liście.
Każdy by się zastanawiał,
co córka arystokratycznej rodziny robi w górach.
Mną by się nie przejmowali.
Nie ma co się zastanawiać.
Mój dziadek ma ochotę na mięso dzika.
Sama go pani upoluje?
Kto wie?
Może zaraz zacznę.
Ściga pan mojego mistrza?
- Czy mnie? - Gdyby tak było, nie przyszedłbym sam.
Dobrze pani wie, że w Joseon przebywa już wielu uzbrojonych mężczyzn,
którzy muszą słuchać moich rozkazów.
Więc po co pan tu jest?
Na początku byłem ciekawy.
A później zaniedbałem problem.
Przyszedłem go rozwiązać.
Co ma pan na myśli? Proszę mówić konkretnie.
Mam być konkretny?
W drodze do Joseon pomyślałem sobie,
że nie powinien tu nic robić.
Ponieważ cokolwiek bym zrobił,
to przyniesie zgubę Joseon.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Rety! - Odsunąć się, już!
- Ale już pan coś zrobił. - Chociaż tyle.
Jeśli mówi pan prawdę,
trzeba było mnie wtedy aresztować.
Dlatego przyszedłem.
Mogłem to zrobić,
ale byłem ciekawy.
Chciałem sprawdzić, czy Joseon się zmieniło,
czy tylko ta jedna kobieta była niezwykła.
Zaniedbałem problem, puszczając panią wolno,
i wziąłem pani stronę, nie szukając strzelby.
Teraz próbuję to naprawić.
Przez jakiś czas proszę żyć jak arystokratka.
Nie przychodzić tu.
Dziś przyszedłem sam,
ale następnym razem będą tu moi żołnierze.
Taka odpowiedź wystarczy?
A ten incydent?
Czemu pomógł pan dziewczynie z Joseon?
Podobno bił się pan z Japończykami.
Bo mogłem wygrać.
Wzdrygnął się pan, gdy wcześniej do pana mierzyłam.
Bo czułem, że mogę przegrać.
- No dobrze. - Dokąd pan idzie?
Powinnam pójść w tę samą stronę.
Słuchaj. Upewnij się, że masz coś,
czego można użyć jako broni.
Może będzie trzeba go zabić.
Nie martw się.
Wiedziałem, że taki dzień nadejdzie.
Dlaczego pani to robi?
O czym pan mówi?
O ratowaniu Joseon.
Mimo obecnej sytuacji...
ten kraj ma pięćsetletnią historię.
W tym czasie kilka razy najechały go
Chiny i Japonia.
Za każdym razem
niektórzy z nas ryzykowali życie, by go chronić.
Ale teraz...
Joseon jest rozdzierane po cichu.
Najpierw robiły to Chiny, potem Rosja,
a teraz Japonia.
Nawet Amerykanie się przyłączyli.
W obecnym stanie państwa
ktoś musi walczyć, nie sądzi pan?
- Dlaczego to musi być pani? - A dlaczego nie?
- Jeśli martwi się pan... - Martwię się o siebie.
Jutro zanosi się na deszcz.
Widać, bo ptaki nisko latają.
Nie pokazuj się razem z nami.
Oczywiście.
Proszę tutaj zaczekać. Zaraz je przyprowadzę.
Mam się odsunąć, moja pani?
Nie ma takiej potrzeby.
Ty byłeś tu pierwszy.
Witam panią.
Spisałam, czego potrzebuję.
Tak, moja pani.
Pani wybaczy, inny klient czeka.
O rety, tylko spójrzcie na ten deszcz.
Na niebiosa.
Jak to mogło się samo przewrócić?
Wszystko zniszczone.
Zajmę się tym. Zawołaj sklepikarza.
Powinnam za to zapłacić.
Tak, panienko. Przepraszam.
Przepraszam. Powinien pan to zobaczyć.
Co ty wyprawiasz?
Nic.
Niczego...
nie robię, moja pani.
- Minęło tyle czasu. - Cieszy cię mój widok?
Przejdź do rzeczy.
Twój ojciec to Kim An-pyeong?
Kto to był? Mój ojciec czy mój dziadek?
Masz swoje powitanie. Jak się miewasz?
Po ślubie będzie ci trudno tu przychodzić.
Wyjadę z kraju.
Musi być jakiś sposób, by pomóc Joseon zza granicy.
Ktoś inny odpowiada za to, co spotkało twoich rodziców.
To lord Lee Se-hun, minister spraw zagranicznych.
Zwykle, gdy nic nie ginie, to znaczy, że coś zostało znalezione.
Kto urodził się niewolnikiem, zawsze nim będzie.
Napisy: Magdalena Adamus